قرمزتراز......

قرمزتــــر ازهمیشـــه ببین دوست دارمت

زیبا!منـــم که دســـت غزل می سپارمت

(اصلاً چــــرا دروغ هــــمین پیش پای تو

گفتم که یک غــــــــزل بنویسم برای تو)

کولــی تبار شعر مـــــن ای بی نظیر من

رقـــاص پر کرشـــــمه ی من دلپذیر من

چین شـــــــکست خورده پیشانی منی

مـــضــــمو ن خا طــــرات دبستانی منی

لب ترنمی کنم که تـــرک می خورد دلت

ازبس که بی بهانه محک می خورد دلت

در نا کـــــجای خلـــــــــــــوت رویــایـــی تنت 

گل داده گونه های غـــزل نوش رو شن ات 

چنــــــدی ست روبروی دلم گل نمی کنم

لبــخــند بی ترا نه تـــــــــحمل نمی کنی

حس میکنم که نبض زمان در تو مانده است 

زیبـــایی تمام زنـــــــــان در تو مانده است

حــــس می کنم که مثل غزل وانمی شی

غــــــرق غرور، غرق تمــــــنا نمــی شوی

حس می کنم که شاعرکــــی بی بهانه ام

لـــبریز از غـــــزل ، د و بیـــــتی  ، ترانه ام

هـــــــــــــرروز یک بها نه ی مبهم می آوری

انـــــــــگـــار رو به روی دلــــم کم می آوری

گـــــــــل می دهیـــم در شب توفانی زمین

این مذهـــــــــب تمـــــام قبیله است ناز نین

این گونه در برابر من ســــرســـری مباش

مثل ز نـــا ن پا پتـــــــی بربری مــــــبا ش

 می نوشمت که مــــثل خودم لوتي ات کنم

از آسمــا ن گرفـــــته و نا سوتی ات کنم

وقتی که در بـــرابـر خود می نشانی ام

با چشم های روشن خود می تکا نی ام

حس می کنم که دست خــــدا را گرفته ام

یا حـــور یا ن مست خدا را گـــــــــر فته ام

هر چند رو برو ی د لت تــب نـــــکرده ام

خود را برای عشق مرتــــب نـــــــکرده ام

اما به یمــــن نام قشنگت که می دمد

در من جوانــه ها ی جونونم سبد سبد،

 شعری برای حرمت احســـــاس من بیار

من را میان حوصله ی شرجـــــی ات بکار 

 * وام گرفته از ناصر حامدی